Het regent, de zon is aangekondigd terug te keren
Vrijdagmiddag ging ik naar een begrafenis, met vrouw en dochters. Een tragisch ongeval, het maakte een einde aan haar nog zo jonge leven. Hoe en wat er precies gebeurd is zullen we nooit weten. De middag wordt naast een tranendal ook een blijk van diepe liefde, vriendschap en saamhorigheid. Wat een rare dag was dit, wat een rare week was het.
Mijn ouders liggen sinds december samen in hetzelfde graf. Voor het eerst sinds vijftien jaar weer samengebracht op de prachtige begraafplaats achter de dorpskerk in mijn geboortedorp Wassenaar. Afgelopen maandag ben ik er vanuit Haarlem naartoe gefietst. Het was prachtig weer en ik realiseerde me dat ik sinds 1987 daar niet meer had gefietst. Ik reed langs mijn voormalige ouderlijk huis. De bomen veel groter dan toen, nieuwe drempels, parkeervakken, huizen en straten. Er verandert veel in bijna dertig jaar. Het huis stond leeg, dus tuurde ik door de ramen naar binnen. Veel was veranderd en sommige dingen nog verassend hetzelfde. Ik maakte een foto en appte mijn zusje. Daarna reed ik naar de dorpskerk van Wassenaar. Snifte wat bij de mooie nieuwe steen, bedankte hen hartelijk en reed door naar Scheveningen. De tocht door het duin was heerlijk. Ik vloog met de wind in de rug en het was weer echt zomers warm. In Noordwijk stuitte ik, geheel toevallig, op een oude vriend die ik al jaren niet had gezien. We maakte een praatje over werk, relaties en kinderen. We beloofden een afspraak te maken.
Maandagavond zaten we met de gehele stuurgroep in het kleine lokaaltje van de Schoterhoeve. Wat een mooi gezelschap. Al die passie voor ons project waar we dertien jaar geleden aan begonnen zijn. Ik voelde de liefde, vriendschap en saamhorigheid die zo typerend zijn voor Brigitta. Zeker toen ik aankondigde nu echt helemaal te stoppen met de stuurgroep. Dat het voorbij is. Dat ik telkens overvallen word door allerlei nare emoties als er weer barrières opduiken, dingen ingewikkeld worden (gemaakt?). Mijn tijd bij dit project is klaar. Er zit hier zoveel, enorm veel, kwaliteit om die tafel dat ik niet meer nodig ben. Dat is heel fijn om te weten. Ik blijf nog twee jaar stichtingsbestuurslid. Bel, app, mail, vraag mij als het nodig is. Morgen, zaterdag doe ik weer, met alle liefde, mee met ‘de participatie’. Praten we de buren bij over de plannen.
Woensdagavond zat ik bij Station Zuidwest. De broedplaats aan de Stephensonstraat 7. Helemaal aan de andere kant van de stad. Ver weg van het door mij zo geliefde Noord. Ik word daar voorzitter van de stichting Stook. Stook beheert Zuidwest en gaat een nieuw buurthuis ontwikkelen. Met daaraan verbonden mogelijk een coöperatieve supermarkt en een circulaire bouwmarkt. Je leest het al…. Ik heb weer een nieuw projectje. Nu wel wat minder hands on, wat meer op bestuur- en beleidsniveau.
Het is geen afscheid en misschien toch wel. Ik heb een groen-paars hart gekregen, die kleuren zullen vervagen. Het gevoel van vriendschap en saamhorigheid blijft. Wat we samen hebben gemaakt zal nog zeker vijftig jaar blijven bestaan. 2076 ga ik niet meemaken, Scouting Brigitta wel.
Enorm bedankt allemaal, het was een voorrecht. Tot op de volgende borrel.