Afgelopen dinsdag, 24 maart, was er weer jaarvergadering. De jaarlijks terugkerende bijeenkomst van de leiding en de twee besturen. Zeg maar de algemene ledenvergadering van de vereniging en de stichting. Voor het eerst in 10 jaar zat ik daar als gewoon lid. Aan de zijkant, rustig te kijken hoe de nieuwe bestuurders hun werk deden. Ik had me niet echt heel goed voorbereid op de vergadering. Had de stukken gescand, niet bestudeerd. Erop vertrouwend dat ik het allemaal wel zou snappen en er geen rare verassingen waren. Als die er wel waren geweest had ik dat waarschijnlijk al wel gehoord.
Ik zat daar rustig met m’n kopje thee. Naast Kim en Jeroen, schuin tegenover mijn oudste dochter. Waarmee ik bij dit soort vergaderingen altijd een grappig soort app contact heb. Zij zat erbij als een soort hacker met capuchon en computer. Ik kan met veel plezier en liefde naar haar kijken. Ik weet zeker dat er meer van dit soort lijntjes door de zaal lopen. Brigitta is een spinnenweb aan verbindingen.
Mijn medebestuursleden waren een beetje zenuwachtig, er was iets. Er was al drie keer gecheckt of ik er wel was en of ik wel op tijd zou komen. Bij binnenkomst had ik al wel een groot bruin kleed gezien dat over iets was heen gedrapeerd. Het duurde even voor ik me besefte wat het was. Dè maquette. Tom en David, onze architecten, hebben een miniversie van de Schoterhoeve gemaakt en die zou worden onthuld.
De vergadering liep gesmeerd. David had het helemaal onder controle. Zijn rol als voorzitter past hem uitstekend. Na jaren hopman te zijn geweest, een rol die voor hem gemaakt is, ontpopt hij zich als een fantastische voorzitter van de vereniging.
Ik miste de onthulling omdat ik m’n mail zat te zoeken wanneer ik (officieel) hoorde dat NME uit de boerderij ging. Erwin begon zijn verhaal over de nieuwbouw met de mededeling dat het de gemeente was die de kinderboerderij heeft verlaten. Er schijnt een hardnekkig gerucht ronde te gaan dat wij de dieren uit de boerderij zouden hebben gedrukt. Mensen zouden daar zelfs een beetje boos over zijn. Het moment van de gemeentelijke beslissing om de boerderij te verlaten wat september 2021(!!). Waarschijnlijk was die beslissing al een jaar eerder genomen. Inmiddels dus al zeker zes jaar geleden! Dat verhaal is dus onzin.
De maquette is prachtig en ik ben er echt heel blij mee. Ik heb het uitvoerig bekeken en bestudeerd. Er kwamen ook telkens leden bij mij staan om te horen wat ik te vertellen had. Ik kreeg vragen over, bomen, deuren, de keuken, hekken, bestemmingsplannen, de buurt. David heeft een foto van mij gemaakt waarbij ik met de poot van mijn leesbril iets aanwijs. Drie, vier anderen kijken geïnteresseerd toe. Caro maakt een foto. Ik heb die foto opgeslagen op m’n telefoon en ik ben er echt gelukkig mee.
Voor mij symboliseert die foto 10, 11, 12 jaar sleuren aan dat nieuwe onderkomen voor die scoutinggroep waaraan ik verbonden raakte omdat, toen ze zes was, het zo goed zou zijn voor mijn oudste dochter om op scouting te gaan. Dat ze door Woepsie met open armen werd ontvangen. Ik het Bambilië-lied nog steeds uit volle borst kan zingen. Erwin staand aan een tafel op het voorpleintje mij vertelde over de problemen met het gebouw. Peter tegen mij zei dat het echt maar een paar avonden per jaar werk zou zijn. Ik zou het zo weer doen. Het was elke seconde waard. En ik ben zo blij dat ik half voorbereid naar een vergadering kan komen. M’n kopje thee kan drinken. Grappen kan maken met Ella, Jeroen en Kim. Tevreden en met liefde naar al die mensen kan kijken.
Tot de volgende, Albert Jan